Op twitter en facebook verschijnen naast de foto's van onze koeien ook regelmatig foto's van een paar schapen en voornamelijk van een van hen genaamd ''Kees''. Gevraagd werd dan ook of er een biografie van hem en de andere schapen op de website kan komen. Er zijn 4 schapen op de Leemweg ruimte voor meer hebben we niet!

Als eerste zal ik mezelf even voorstellen: Ik ben Susan Meijer, de vriendin van Bert. 3 jaar geleden hebben wij elkaar leren kennen via mijn werk op het DierenArtsenCentrum waar Bert natuurlijk vaak medicijnen kwam halen. Sinds juni 2011 ben ik bij hem op de Leemweg komen wonen.

In het weitje naast de schuur staan drie schapen en een vrouw. Twee schapen - 1 wit, 1 bruin - vrijwel roerloos. Schaap 3 beweegt wél. De vrouw schopt hemhaar een bal toe. Het schaap passt hem niet terug. 
Van schapen weet ik circa 0% van wat je ervan kúnt weten. Schaap Wit respectievelijk Bruin herken ik als ‘normale’ schapen, waarvan er in Nederland schier talloze rondgrazen. Dat derde exemplaar evenwel… Zwarte kin, kont, poten, oren. De rest van de vacht een kleur die ik ken als ‘fawn’. Een samengaan van bruin, geel en oranje-zwemen. En dan heeft hijzij ook nog horens. Geitenkop op schapenlijf, Leonberger-beharing. 

Sjoerdje ontsnapte precies een jaar geleden uit het slachthuis. Ze koos niet het asfalt om over te vluchten, maar het ijs en dat werd haar redding. Ze zakte er namelijk doorheen en er moest een takelwagen aan te pas komen om haar uit het water te hijsen. Hoe meer commotie er rond een ontsnapte koe is, hoe groter de kans dat ze wordt vrijgekocht. Nou, en die commotie was er. Beelden van een druipende Limousine koe tussen de ijsschotsen gingen het land door. De Partij voor de Dieren kocht haar en noemde haar naar de eerste vrouw die in 1940 de elfstedentocht uit reed: Sjoerdje.

Het spijt ons verschrikkelijk om hier te moeten schrijven dat Sjoerdje is overleden. Ze had koliek, maar herstelde daarvan. Afgelopen dinsdag ging Susan opgelucht naar haar werk nadat ze Sjoerdje, die er weer bovenop leek te zijn gekomen, nog even bemoedigend had geaaid. Twee uur later dacht Bert dat ze sliep toen hij de stal in kwam, maar toen hij naar Sjoerdje toe liep zag hij dat ze dood was. Ze lag er rustig bij, alsof ze in haar slaap was weggegleden.

Zandpad.
Bocht.
Parkeren voor de hoge deuren van de stal. De geit Thea die je verwelkomt vanaf een baal hooi, of vanaf de rug van een koe. Aan weerszijden van het gangpad Sterre, Pauline, de os Drikus, de os Joshua, de uit de slacht ontsnapte Victoria, Sjoerdtje en Felius. De lakenvelderzusjes, de blaren, de dextertjes. De kippen die de stal schoonhouden van gevallen korreltjes, de duif. Aan het einde van de voergang de deur naar de warme kamer van Bert en Susan.

Veel mensen denken dat koeien die ‘s winters buiten lopen zielig zijn. Ze zouden het koud hebben en liever binnen staan. Dat is maar gedeeltelijk waar. Sneeuw deert koeien niet, vooral niet wanneer ze aan de kou gewend zijn en een dikke wintervacht hebben ontwikkeld.

Regen en een doorweekte ondergrond, dat deert koeien wel. Hun klauwen zakken weg in de bodem en kunnen gaan ontsteken. Als er geen droge plek is om te liggen gaat het snel achteruit.

Eerder deze maand overleed Jennifer, een koe die boven alles moeder was. Ze werd ooit gekocht op een veeveiling door iemand die graag met haar wilde fokken. Toen Jennifer niet drachtig werd besloot de eigenaresse haar koe niet weg te brengen naar de slacht, maar belde ze met Bert. Een zeer ongewone beslissing in de wereld van de fokkerij.

Deci staat sinds kort bij ons in de wei. Het is een wonder dat ze er nog is. Ze behoorde tot een kudde van 130 verwaarloosde runderen die in beslag werd genomen op bevel van het het Ministerie waar veeteelt onder valt. Deci was zo verwaarloosd dat ze haar niet te koop konden aanbieden aan andere landbouwbedrijven dus restte haar het slachthuis.

Deze zomer namen we afscheid van drie boegbeelden van De Leemweg: Rinus, Schier, en Ellis.

Ellis overleed enkele dagen geleden, zij was de oudste van de kudde. Natuurlijk is dat geen vrolijk nieuws, maar Ellis werd vierentwintig jaar en daarmee een van de oudste koeien van ons land.

Lieve dierenvrienden, we doen mee aan de charity awards van de NRC.
We zijn heel klein tussen al die reuzen. Toch hopen we op winst want we hebben een nieuwe stal nodig voor de  komende winter.

Stem op ons!

Merci!
Bibi en Jan Paul en Felius en Sjoerdje en Victoria en Claartje en  Bikkel en de jonge Dorte zowel als de oude Dorte en Alida en de rest  van de Leemweg kudde.

Vandaag was het een feestdag op de Leemweg. Na Victoria, Claartje, Fokje en Felius werd Sjoerdje ons erf op gereden. Ze wist net als de andere vier koeien te ontsnappen aan de slacht. Victoria deed dat in 1996 en Sjoerdje deed het zestien jaar later. Ze werd uit de trailer geladen op het terrein van het slachthuis in Tzum en kneep er direct tussenuit.