Hoe ik, Frits, in Zandhuizen kwam. (ingezonden verhaal)

Op 9 september 2005 ging ik , tot dan melkkoe van beroep, met pensioen. Ik was er ook echt aan toe. Jarenlang alleen maar produktie draaien [35 liter melk per dag en kalfjes baren] eist immers toch zijn tol. Gelukkig kon ik mijn intrek nemen in Zandhuizen om daar  mijn verdere dagen in alle rust te slijten. Geen slachthuiseinde voor mij, maar een [koe]waardige afsluiting van mijn produktieve leven.

Bij Bert werd ik liefdevol ontvangen. Hij stelde me direkt op m’n gemak en toen ik in de wei kwam kwamen de daar aanwezigen op een holletje [jazeker!] op me af om al snuffelend kennis met me te maken en me welkom te heten. Zo wil je toch overal wel  ontvangen worden!

Dat ik in Zandhuizen terecht ben gekomen heb ik aan mijn buurvrouw te danken. Vanaf mijn geboorte heeft zij mij verzorgd en opgevoed. Wij kregen een diepe band met elkaar en zij heeft mij toen gekocht met het doel te voorkomen dat ik t.z.t. gewoon naar de slacht zou verdwijnen. Dat was nog voor ze van Bert en zijn rundveeopvanghuis had gehoord. Toen ze dan ook las over de open dag die Bert jaren geleden organiseerde toog ze meteen richting Friesland en dank zij dat bezoek werd mijn ‘’rustige oude dag’’ a.h.w veilig gesteld.

Rest mij nog uit te leggen waarom ik, toch op en top vrouw, aan zo’n mannelijke naam ben gekomen. Nou, dat zit zo: bij een jong kalfje is de navel nogal geprononceerd aanwezig. De toenmalige vriendin van de zoon van mijn buurvrouw zag daar dus wat hangen en concludeerde zonder aarzeling dat wij hier dus met een koe van het mannelijk geslacht te maken hadden. Maar dat was nog niet alles. Bij mij in het Kampje liep ook een ram. Ook daar hing wat onder, hetgeen door diezelfde vriendin, wederom zonder enige aarzeling, als uier werd benoemd. Dit was net de tijd waarin Frits Bolkestein zijn beroemde ‘’Beste Els’’ briefje aan Els Borst schreef en dus kreeg de ram Els toebedeeld en moest ik het verder doen met de naam Frits. [Nodeloos te zeggen dat zo’n vriendin niet lang stand hield!]

Moet mij nog een ding van het hart: Ik hoopte dat mijn dochter, Pietje, die ook door de buurvrouw werd gekocht en opgevoed, bij mij zou komen wonen. Helaas is Pietje vroegtijdig aan een tragisch einde gekomen.